Όταν η ομάδα μπάσκετ του Άρη τραγουδούσε για τα ναρκωτικά (εναντίον)

Αφιέρωμα του ΣΦΚΜ για τα γενέθλια του Άρη.

Στο εξωτερικό είναι συνηθισμένη πρακτική ομάδες όλων των αθλημάτων να τραγουδούν σύσσωμες και να εκδίδουν δισκογραφικά τα μουσικά τους «κατορθώματα», τα οποία συνήθως συνοδεύουν τα εντός τερέν πονήματά τους.  Κάθε σύλλογος που σέβεται τον εαυτό του μετά την κατάκτηση ενός τίτλου, ή πριν κάποιο μεγάλο γεγονός εξέδιδε έναν δίσκο με τραγουδιστικά τάκλιν και μουσικές μπαλιές. Και δεν είναι λίγα τα διαμαντάκια που έχουν προκύψει από τέτοιες συνεργασίας όπως το World In Motion των  New Order σε σύμπραξη με την  Εθνική Αγγλίας, με τις δυο πλευρές να  άδουν εν όψει του Μουντιάλ του 90, εκεί  όπου τα «λιοντάρια» είχαν την καλύτερή τους παρουσία έβερ μετά από την κατάκτηση του αμφιλεγόμενου τροπαίου το 1966. Η Αγγλία του 90 ήταν μία από τις καλύτερες όλων των εποχών κι αυτό φάνηκε και πάνω στο πεντάγραμμο…

Στην εγχωρία δραστηριότητα οι προσπάθειες σύμπλευσης τραγουδιού και αθλητισμού ήταν μεμονωμένες και λιγοστές, καθώς δεν ήτο και πολύ οι «τολμηροί» που συνδύασαν παλκοσένικο και χορτάρι (ή παρκέ). Δισκογραφικά και δη όσον αφορά το πεδίο δράσης του Συλλόγου μας, μπορεί κανείς να σταθεί στον τεράστιο δίσκο του Χουάν Ραμόν Ρότσα και των Cannibal Libre, τον οποίον θα υμνήσουμε σε μελλοντικό αφιέρωμα (πλην όμως σας δίνουμε σαρωμένο το ανέμελο εξώφυλλό του)

front-small

Επίσης υπερήφανοι για άλλους λόγους από τους προφανείς αισθανθήκαμε και το 2004 όπου μαζί με την κατάκτηση του Γιούρο ανεπίσημα οι ήρωες του καλοκαιριού της Πορτογαλίας, ή έστω κάποιοι εξ αυτών, οι Ζαγορομπασινάδες υπό την μαεστρική  καθοδήγηση του Νίκου Καρβέλα εξέδωσαν το άζμα «Είμαστε Νικητές»:

Ένα τραγούδι που αρκεί και μέχρι τις μέρες μας να φέρει τον αποκλεισμό  των ομάδων μας από όλες τις διοργανώσεις σε παγκόσμιο επίπεδο διά παντός.

Αυτή ήταν μία από τις πιο γνωστές απόπειρες σε μία πιο συνολική μορφή να ακολουθηθούν τα μουσικοαθλητικά μοτίβα της αλλοδαπής. Ωστόσο στο παρελθόν υπήρξε ένα μεγάλο εγχείρημα, που ίσως αρκετοί έχουν λησμονήσει ή και δεν γίναν κοινωνοί του ποτέ.

Το 1992 η ομάδα μπάσκετ του Άρη εισέρχεται σε μία νέα εποχή την οποία σηματοδοτεί για πολλούς η φυγή του Νίκου Γκάλη. Στο «τιμόνι» του συλλόγου βρίσκεται ο Θεόφιλος Μητρούδης γνωστός για την ροπή του προς…την καλλιτεχνία, γεγονός που μόνο ως τυχαίο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί για το γιατί εν τέλει το μπασκετικό τμήμα κάνει ένα διαφορετικό μπάσιμο σύσσωμο στα παρκέ του πενταγράμμου. Με τις ευλογίες της επίσημης πολιτείας εκδίδεται ένας δίσκος που βρίθει κοινωνικών μηνυμάτων ενάντια στην χρήση ναρκωτικών, προεξέχωντος του Ρόι Τάρπλει κι η σημειολογία κάνει πάρτυ. Εξάλλου το θέμα των ουσιών είναι ιδιαιτέρα δημοφιλές στην στιχουργική πλοκή όλων των οπαδικών συνθημάτων.

back-w

Όλο το ρόστερ της ομάδας του Άρεως από τον Λυπηρίδη μέχρι τον ράπερ Τζέι Τζέι Άντερσον, άδει πλάι σε μεγάλα ονόματα της εγχώριας μουσικής σκηνής όπως η Μαντώ,  ο πρωτοεμφανιζόμενος τότες (και πρώην επικοντιστής)  Σάκης Ρουβάς, η Καιτούλα η  Γαρμπή και ο Πασχάλης. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι εκείνη την χρονιά ο Άρης κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχουν. Φρόντισε όμως πρωτίστως να κατακτήσει μουσικά και διαχρονικά τις καρδιές μας κι αυτό ίσως να είναι το μεγαλύτερο τρόπαιο….

Μέσα στο βίντεο έχουμε συμπεριλάβει και το ένθετο βιβλίο που συνόδευε τον δίσκο. Μεγάλα μπόνους:

  • η φωτογραφία του Ρόι Τάρπλει δίπλα στη φράση “ενάντια στα ναρκωτικά”
  • το μήνυμα του τότε υφυπουργού πολιτισμού Βαγγέλα Μεϊμαράκη
  • η αναφορά σε “τεχνικούς παραδείσους” αντί για τεχνητούς (μάλλον επηρεάστηκαν από τις τεχνικές ποινές)
  • τα μούτρα του Βουρτζούμη
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s